Kendine güvenmemek, insanın kendine yapabileceği en büyük haksızlık bence. İçindeki o potansiyeli görüp de "ya başaramazsam" korkusuyla köşeye çekilmek, insanı kendi eliyle mutsuzluğa mahkum etmesi demek. Bazen o kadar çok başkalarının ne diyeceğine takılıyoruz ki, kendi sesimizi duymaz oluyoruz. Oysa insan kendi gücünden şüphe etmeye başladığı an, hayata da 1-0 yenik başlıyor. Bu yüzden özgüvensizliğin arkasına saklanmayı bırakıp, o korkunun gözünün içine bakmak gerekiyor. Çünkü günün sonunda insanın kendine yapacağı en büyük ihanet, kendi yeteneklerine inanmamaktır ve insan bunun için gerçekten kendini sorgulamalı, hatta biraz da utanmalı.

Tabii ki bu utanç seni yerin dibine sokmak için değil, tam tersi silkelenip kendine gelmen için bir fırsat olmalı. Kaç kez sırf "yapamam" dediğin için harcadın o güzelim fırsatları? Hayat, bir kenarda oturup cesaret toplamak için bekleyecek kadar uzun değil. İçindeki o küçük şüphe tohumunu sulamaktan vazgeçip, kendi hikayenin kahramanı olmanın tam zamanı. Başkalarının senin hakkındaki ne düşündüğü gerçekten hiç önemli değil; önemli olan senin aynaya baktığında ne gördüğün. Artık o bahaneleri bir kenara bırakıp ayağa kalkma, kendi gücünü eline alıp dünyaya "ben de buradayım" deme vakti gelmedi mi sence de?