Kendimi son gördüğümde gözlerim kapalıydı. İçimdeki o dinmek bilmeyen fırtına tam da o gün, o mutlak karanlıkta başladı. Çünkü tek bir bedene fazla geliyorduk; içeride iki kişiydik. Benimle aynı yolda yürüyen ama benden fersah fersah uzak olan bir diğeri… O, ruhumun en kuytu köşesinde, benden çok daha derin bir karanlığın içinde arkalarda bir yerde bekliyordu.

İnsan arkasında bir şeyler bırakarak, adım adım değişirmiş derler. O, benim geride bıraktıklarımdı. Zamanla kabuk değiştirirken üstünden atladığım, uğramadığım o kayıp adımlardı. Belki de içten içe olduğum ama hiçbir zaman dönüşmek istemediğim o insandı. Yine de bu dünyada bana gerçekten yardım eden tek varlık oydu; çünkü nihayetinde o da bir yerlerde bendi. O bana ne kadar yakınsa, ben ondan o kadar uzaktım.

Benden daha karanlık olması bir lütuftu aslında. Çünkü içimdeki o zifiri dehlizlerle ancak onun gibi biri mücadele edebilirdi. Ben dışarıdaki dünyaya maskemi takıp gülümsemekle meşgulken, içerideki savaşı birinin üstlenmesi gerekiyordu. Ve bilirsiniz; karanlığı ancak daha koyu bir karanlık alt edebilir.

Şimdi dışarıdan bakan biri, hayatla başa çıkmak için içeride iki kişi olmanın iyi bir avantaj olduğunu düşünebilir. Ama size kötü bir haberim var: Hayatta işler pek de umduğunuz gibi gitmez. İçeride size omuz veren bir gölgenin varlığı başta moral verse de bu içsel ortaklığın hazin bir matematiği vardır. Birimiz kaybederse, ikimiz de eleniyoruz; ama birimiz kazandığında, zafer ikimizin birden olmuyor. Oysa ikimizin birden kazanması gerekirdi, değil mi? Fakat dedim ya, hayatın kuralları bizim umduklarımıza benzemez. İkimizden biri yenildiğinde diğerinin yapacak pek bir şeyi kalmıyor. Üstelik dışarıdaki binbir dertten sadece bir tanesi bile bizi yıkmaya yetiyor. Çünkü hayat, insandan her zaman daha güçlüdür. İnanmıyorsanız eğer, etraf sessiz mezarlıklarla dolu; gidip dilediğinize sorabilirsiniz.

Şimdilerde yeni bir planın eşiğindeyim. Etrafıma kalın duvarlar öreceğim; zamanla benim şeklimi alacak, dışarıya karşı güler yüzlü duracak duvarlar. Ancak böyle kurtulabilirim insanların bitmek bilmeyen, yorucu sorularından. Onlar gibi olmadığımız için toplum bizi kendi kalıplarında yargılamaya çalışırken, herkesten bencilce bir ses yükselirken, bize bu sığınaktan başka bir seçenek bırakmadılar çünkü.