Hayat, çoğumuz için daha ilk adımı atmadan sınırları başkaları tarafından çizilmiş, yön tabelaları toplumun, ailenin ve statü kaygılarının eline verilmiş zoraki bir yürüyüşe benziyor. Çevremizdeki herkes “en çok da bizi sevdiğini söyleyenler” ellerinde bir makasla bekliyor; yeteneklerimizi budamak, bizi "para getiren", "statü kazandıran" o kalıplara sığdırmak için. Kendimiz olmaktan, kendi kumaşımızdan uzaklaştırıldıkça, aslında yaşamın ta kendisinden, o yaşama sevincinden uzaklaşıyoruz.

Sonuç ise ortada: Ne oturduğumuz okul sıralarında mutluyuz ne de her sabah gittiğimiz o iş yerlerinde. İşin acı tarafı, bu dayatılan yollarda başarılı da olamıyoruz. Çünkü ruhumuzun derinliklerinde bildiğimiz, yapabildiğimiz ve bizi biz yapan şeyleri değil; bizden yapılması isteneni, başkalarının hayallerini taklit etmeye çalışıyoruz. Sırf değer verdiğimiz birileri mutlu olsun ya da toplum bizi onaylasın diye hiç bilmediğimiz, ait hissetmediğimiz topraklarda kendimizi eğitmeye çalışarak koca yılları harcıyoruz. Bu, akıntıya karşı kürek çekmekten farksız. Ne kadar büyük bir yorgunluk ne kadar ağır bir stres...

Oysaki tüm o zorlanmaları, başkalarının çizdiği rotalarda kaybolmayı bir kenara bırakıp kendi bildiğimiz yoldan gitsek... Sonunda mutlak bir mutluluk var mı, kimse garanti edemez. Ama en azından yatağa başımızı koyduğumuzda daha az stresli, daha az kırgın ve kendimizle barışık bir yorgunluğumuz olur. İnsan, kendi fıtratına aykırı bir yolda ne kadar uzağa gidebilir ki?

Zorlamayı, başkalarının kalıplarına girmek için ruhunu hırpalamayı bırakacaksın artık. Bırakacaksın ayakkabı bildiği yolda eskisin. Bırakacaksın ki, o adımlar seni el âlem ne der kaygısına değil, kendi hakikatine götürsün. Yabancı yollarda parıldayan ama içi bomboş kalan bir çift rugan ayakkabıdan ise, kendi çamurlu ama tanıdık patikanda eskiyen o emektar pabuç çok daha değerlidir. Çünkü günün sonunda hayat, başkalarının alkışları arasında kaybolmak değil; kendi bildiğin yolda, kendi adımlarınla yürüyebilme cesaretidir.