Yavaşça gözlerini kapamanı istiyorum. Ve Atinalı bilge Solon’un o zamana meydan okuyan sözünü zihnine kazımanı istiyorum: "Kimsenin, sonunu görmeden, mutlu yaşadığını söyleme." Şimdi, uzun zamandır ayakta tutmak için çabaladığın, her gününe ayrı bir mücadele sığdırdığın bu yaşamın son gününde olduğunu hayal et. Soluğunun yavaşladığı, ölümün soğuk ve sessizce başucuna kadar sokulduğu o anı düşün. Gözlerini sonsuz bir karanlığa ya da bilinmezliğe yummak üzeresin. Düşün. Zihninden bir film şeridi gibi geçen anılarını izle. Yaşamın yavaşça avuçlarının arasından kayıp giderken, geride bıraktığın bu hikâye seni gerçekten ne kadar mutlu etti? Huzurla ve içsel bir doyumla mı veda ediyorsun bu dünyaya, yoksa keşkelerle, yarım kalmışlıklarla ve pişmanlığın o ağır yüküyle mi kapanıyor perden? Son anlarında tutunacak bir el var mı yanı başında, yoksa kendi sessizliğinde yapayalnız mısın? Bugün durduğun bu noktaya nasıl geldiğini sorgula. Gerçekten yürümek istediğin yollardan mı geçtin, yoksa başkalarının çizdiği sınırların içinde yaşamaya mecbur mu bırakıldın? Başka bir seçeneğin, başka bir patikan var mıydı, iyice düşün. Şimdi o çaresizliği hisset; zamanın tükendiğini, artık hiçbir şeyi değiştiremeyeceğini ve elinden hiçbir şeyin gelmeyeceğini bilmenin burukluğunu... Eğer sana bir şans daha verilseydi, o son an gelip çatmasaydı neler yapabilirdin? Yaşamayı ertelediğin neleri hayata geçirirdin? Yanında olan ya da olmayan insanları düşün; neden seninleydiler ya da neden seni o son anda yalnız bıraktılar?

Şimdi derin bir nefes al ve gözlerini aç. Ve sakın unutma: Bir gün gözlerini sonsuzluğa tamamen kapatacaksın ama o an geldiğinde arkana dönüp baktığında hissedeceğin o son duygu, bugün aldığın kararların bir toplamı olacak. Mutlu ya da pişman ölmek senin ellerinde. Bu yüzden şimdi, henüz vakit varken ayağa kalk ve sonunu kendi iradenle yazmak için mücadele et. Gerekirse düş, gerekirse canın yansın, acı çek ve ağla; ama yolun sonunda yine de şükret. En azından kendi kaderini değiştirecek, yeniden deneyecek ve mutlu olmayı seçecek güce hâlâ sahip olduğuna şükret.

Çünkü hayat, sen son noktayı koyana kadar bitmiş bir hikâye değildir ve hiçbir hikâye, yazarının pes ettiği yerde mutlu sonla bitmez.