Gizlilik oyunlarının o insanın göğsünü sıkıştıran, nefesini tutturan atmosferine hep ayrı bir zaafım oldu. Bir muhafızın tam yanından geçerken "Acaba adımlarımı duydu mu?" diye kalbinizin güm güm atması, o hafif karanlık köşeye sığınarak yakalanma korkusuyla karışık hissedilen saf adrenalin... İşte bu his, benim için oyun dünyasındaki pek çok şeyden çok daha değerli.

Konu gizlilik denince akla gelen en köklü efsanelerden biri şüphesiz Thief serisidir. Tabii 1998’de türün temelini atan ve oyun dünyasını sarsan o ilk efsaneler çıktığında ben henüz dünyada bile değildim. O yüzden Looking Glass Studios'un o dönem başardıklarına ve türün öncüsü olan eski oyunlara hürmetle derin bir selam verip, kendi dönemime, yani 2014 yapımı Thief reboot'una dönmek istiyorum.

2014 çıkışlı bu yapım, serinin o mirasını modern grafikler ve atmosferle önümüze getirdiğinde beni tam anlamıyla içine çekmeyi başarmıştı. Oyunun merkezindeki Garrett, sadece işini yapan usta bir hırsız değil; Şehir'in karanlık sokaklarında kendi kurallarıyla var olan son derece karizmatik bir karakter. Dünya ise büyüleyici bir gotik-steampunk havasına sahip. Veba salgınının ve tiran bir yöneticinin baskısı altındaki bu kasvetli şehirde, Keepers (Koruyucular) veya Baron'un adamları gibi güç odaklarının arasında kendi yolumuzu bulmaya çalışıyoruz.

Benim bu oyunda en sevdiğim şey, bizi tam anlamıyla gölgelerin bir parçası yapmasıydı. Bir konağa sızarken ışıkları söndürmek, halıların üzerinde sessizce yürümek, o yakalanma anının eşiğindeki stresi iliklerine kadar hissetmek gerçekten harikaydı. Muhafızın cebinden anahtarı süzülerek aldığınız o anki başarma hissi, aradığınız o adrenalin dozunu fazlasıyla veriyor.

Görseldeki o soğuk, maskeli ve gölgelere bürünmüş Garrett imajı bile oyunun bana hissettirdiği o gizemli ve gergin havayı özetlemeye yetiyor. Gizlilik türünün modern dönemdeki bu karanlık halkası, yakalanma korkusunu ve gölgede kalmanın verdiği o garip huzuru yaşamak isteyen herkes için kesinlikle özel bir yerde duruyor.